В начале августа этого года в местечке Кярнаве под Вильнюсом прошла школа, посвященная современному состоянию исследований беларусского нациостроительства и собравшая историков с одной стороны и философов и представителей социальных наук – с другой. В ходе дискуссии не один раз поднимался уже ставший в наших широтах вечным вопрос о том, какая модель нациостроительства – культурная или гражданская – необходима в Беларуси.

Зыход мінулага стагоддзя паказаў, што ў беларускай гуманітарнай навуцы існуе пэўная легенда, звязаная з дзейнасцю “інбелкультаўскай” тэрміналагічнай камісіі 1920-х гадоў. Ахопле­ныя прагай стварэння беларускай тэрміналогіі, многія практычныя тэрмінолагі ў 1990-я ўзяліся рыхтаваць разнастайныя слоўнікі і… нечакана для сябе выявілі, што ў беларускай гісторыі ўжо быў вы­бух тэрміналагічнай актыўнасці, што многія тэрміны ў беларускай мове ўжо існуюць (прынамсі існавалі) і што гэтыя “старыя” тэрміны спакушаюць сваёй першапачатковай свежасцю і арыгінальнасцю.

Максім Жбанкоў: Калі відавочна вычарпаныя ідэялягічныя міты, на першы плян выходзіць тое, што раней выглядала несур’ёзным дэкорам, дадатковымі, другаснымі абставінамі нашага існаваньня. Сёньня мы абмяркоўваем сытуацыю вакол правільных ці няправільных беларускіх моваў. Альбо адной мовы і ейных “хваробаў”. Гаворка пра трасянку. І пачаць, напэўна, варта з сакрамэнтальнага пытаньня: трасянка – гэта арганічна ці траўматычна?

Разуменне палітычнай эліты краіны з’яўляецца важным для ацэнкі магчымасці пераменаў, пераемнасці ўлады, узроўню палітычнай кансалідацыі і стабільнасці, а таксама ўзгодненай візіі ўнутранай і знешняй палітыкі. Пры гэтым важным з’яўляецца як аналіз бягучых зменаў у эліце, так і спробы паглядзець на яе як асобную сацыяльную і палітычную групу і, такім чынам, зафіксаваць істотныя і невідавочныя тэндэнцыі.